Η Εμμονή της Μνήμης είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Σαλβαδόρ Νταλί και ένα από τα σύμβολα του σουρεαλισμού. Ο πίνακας δημιουργήθηκε το 1931 και παρουσιάζει ένα σχεδόν έρημο τοπίο, μέσα στο οποίο τα ρολόγια έχουν χάσει τη συνηθισμένη τους μορφή. Αντί να είναι σκληρά και σταθερά, λυγίζουν και κρέμονται πάνω σε αντικείμενα σαν να έχουν λιώσει. Στο κέντρο εμφανίζεται και μια παράξενη οργανική μορφή, που συχνά έχει συνδεθεί με παραμορφωμένο ανθρώπινο πρόσωπο. Το αποτέλεσμα μοιάζει περισσότερο με εικόνα ονείρου παρά με έναν πραγματικό τόπο. Ο Νταλί ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για το ασυνείδητο και για τις εικόνες που γεννιούνται όταν η λογική σταματά να λειτουργεί με τους συνηθισμένους κανόνες.
Το μεγαλύτερο μυστήριο στην Εμμονή της Μνήμης είναι φυσικά τα λιωμένα ρολόγια. Έχουν ερμηνευτεί πολλές φορές ως σύμβολα ενός χρόνου που δεν είναι απόλυτος και σταθερός, αλλά αλλάζει ανάλογα με την εμπειρία και τη μνήμη μας. Ο ίδιος ο Νταλί είχε δώσει πολύ πιο παράξενες εξηγήσεις για την έμπνευσή του, συνδέοντας την εικόνα των μαλακών ρολογιών με το λιώσιμο ενός τυριού καμαμπέρ. Αυτό δείχνει και τον τρόπο με τον οποίο εργαζόταν: ένα καθημερινό αντικείμενο μπορούσε να μεταμορφωθεί σε κάτι εντελώς απρόβλεπτο. Στον πίνακα ο χρόνος δεν μετριέται. Σχεδόν καταρρέει. Τα ρολόγια παύουν να είναι εργαλεία ακρίβειας και γίνονται εύκαμπτες μορφές μέσα σε έναν κόσμο όπου οι φυσικοί νόμοι δεν φαίνεται να ισχύουν.
Δεν υπάρχει μία μοναδική και οριστική ερμηνεία για την Εμμονή της Μνήμης. Αυτό είναι ίσως και το στοιχείο που την κάνει τόσο ισχυρή. Ο πίνακας μπορεί να διαβαστεί ως σκέψη γύρω από τον χρόνο, τη μνήμη, το όνειρο και τη διαφορετική εμπειρία της πραγματικότητας. Ταυτόχρονα, δεν χρειάζεται κάθε λεπτομέρεια να κρύβει έναν συγκεκριμένο κώδικα. Ο σουρεαλισμός συχνά επιδίωκε ακριβώς το αντίθετο: να δημιουργήσει εικόνες που ξεφεύγουν από τη λογική και προκαλούν τον θεατή να αναζητήσει τη δική του σύνδεση. Ίσως γι’ αυτό τα λιωμένα ρολόγια του Νταλί έχουν μείνει τόσο βαθιά στη συλλογική μνήμη. Παίρνουν κάτι που όλοι θεωρούμε σταθερό, τον χρόνο, και το μετατρέπουν σε κάτι εύθραυστο, αβέβαιο και σχεδόν ονειρικό.